może by tak jednak pisać?

Chyba już zapomniałem jak się pisze... Ale nic to. Siedzę w pracy, słucham sobie dobrego jazzu (Monk), popijam yerba mate i jakoś mi wcale przyjemnie na tej planecie. Słońce za oknem, weekend w perspektywie, przyjemnie towarzyski wieczór w planach. Czego chcieć więcej? Knuję też nad tematami do malutkiego cyklu makrofotograficznego, który mógłby ozdobić naszą wielką i nadal smutnie pustą ścianę w salonie... Boję się, że resztki perfekcjonizmu będą mi przeszkadzać, ale próbować trzeba.

Przedwczesny kryzys wieku średniego chyba mam za sobą, a trzydzieste urodziny tuż tuż. Zupełnie nie wiem co z nimi zrobić, ale może wystarczy poczekać do ostatniej chwili na jakiś spontaniczny pomysł. Pożyjemy - zobaczymy. Obywatelka małżonka porusza ostatnio temat progenitury, a ja jakiś ciągle nieprzekonany.

Hm... chyba tylko wymieniłem tematy, zamiast je poruszyć, ale może powrót do pisania trzeba robić metodą małych kroków. Zobaczymy, co z tego będzie.

P.S.
Dziękuję Aniu za impuls motywacyjny!